هوا دلتنگ و بارانی، صدای گریه می آیدشده دریا چه توفانی، صدای گریه می آید دل هر خانه ای آوار موجا موج طغیانگرخراب از هرچه ویرانی صدای گریه می آید پریشان مو پریهای جزیره "شروه" میخاننددر انبوه پریشانی صدای گریه می آید شکسته مثل قایق ها دل جاشوی سرگردانبه لنگرگاه توفانی صدای گریه می آید چه باید کرد با

عشـــــــــــق یعنی یک تلنگر بر تن احساس گلعاشــــــــــــــقی یعنی بزن بر این دل دیوانه پُلعشــــــــــق یعنی روز و شب درگیر غوغای نگاهعشـــــق یعنی حسرت و اشک و من و اندوه و آهعشــــــــــــــق یعنی شعر چشمان ترا باور کنمدر تب این شــــــــــــعله ها این دیدهام را تر کنممن اســـــــــــــــــیر غ

برگرد !

نه برای اینکه بمانی

برگرد تا من بروم،

انگار آنکه اول میرود

فراموش شدنی نیست ...

ای لاله ی صحرایی نشکفته چرایی
گلخانه پر از گل شد ... ای لاله کجایی
تو مشعل سوزان این محفل مایی

ما می زدگان از دل و جان تا به جهان هستیم پیمانه به دستیم
با اهل وفا صدق و صفا ما به خدا هرگز پیمان نشکستیم

گر دامنت ای یار در دست من آید
عمری به ترانه گل در سخن آید
از من تو چه خواهی
گاهی به نگاهی
دیدار تو خواهم
من راه تو پویم
من وصل تو جویم
عشق تو گواهم
ای لاله ی صحرایی نشکفته چرایی
گلخانه پر از گل شد ای لاله کجایی
تو مشعل سوزان این محفل مایی

تقصیر از "من" است ...

آن زمان که گفتی ...

قول بده همیشه" کنارم" بمانی ...

یادم رفت بپرسم ...

كنار "خودت" يا" خاطره هايت"...؟

لاله ی دست نیافتنی من بی تو تنها گریه کردم تو شبای بی ستارهانتظار تو کشیدم تا که برگردی دوبارهدر غروب رفتنت ، لحظه هایم را شکستمزیر بارون جدایی با خیال تو نشستمپشت شیشه روز و شب ، دل به بارون می سپارممن برای گریه هام ، چشمه ها رو کم می یارمانتظار با تو بودن منو از پا درمیارهترس از این دارم که بی تو

کجایی لاله ام خرم بهار من
نگاهت با نگاهم در تلاقی نیست ٬

نمی بینم نگاهت را
تو هرجا با منی اما...
فروزان اختر سوسوزن تابان بسوی من نمی تابد
بسوی من نمی تابی ...

کجایی لاله ام خرم بهار من

... اندوه بزرگیست چه باشی چه نباشی ... - قصه ی شیرین ... قصه ی شیرین ... باز این دل سرگشته من یاد آن قصه شیرین افتادبیستون بودو تمنای دو دوستآزمون بود و تماشای دو عشقدر زمانیکه چو کبکخنده میزد شیرینتیشه میزد فرهادنه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوسنه توان کرد ز بی دردی شیرین فریادکار